Γιορτή της 28ης Οκτωβρίου

Το Ζάννειο Πειραματικό Λύκειο Πειραιά τίμησε την 28η Οκτωβρίου με ένα αφιέρωμα στο μπλόκο της Κοκκινιάς. Οι μαθητές παρουσίασαν αφηγήσεις και μαρτυρίες, συμμετείχαν σε δρώμενα, έπαιξαν μουσική. Συγκινητική η παρουσία της κας Αργυρώς Πετράκου (γιαγιάς των μαθητριών Αγγελίνας και Αργυρώς Πετράκου) που η ίδια έζησε τα γεγονότα.
Υπεύθυνες εκπαιδευτικοί: Νίκη Μαματσή, Γεωργία Βαΐτσου

Μαρτυρία: “Σαν ακούστηκε το κακό δεν ήξερα τι να κάνω για να σώσω τα παιδιά μου, το Γιάννη μου 18 ετών, τον Περικλή 16 και το Γιώργο 20 χρονών. Βγαίνω στη πόρτα κι αντικρίζω το προδότη Μπακαλόπουλο.
-Πούναι μωρή τα παιδιά σου; μου λέει
-Τώρα θα πάνε κάτω, λέω.
-Βγάλτα έξω, μου κάνει, γιατί θα τα σκοτώσω αμέσως. Βγαίνουν τα παιδιά, τα αρπάζει κι εγώ χύνομαι πάνω του
-Αστα μωρέ, δε λυπάσαι;
Τίποτα αυτός. Αφρούς έβγαζε από το στόμα του και προστυχόλογα. Τα πάει γραμμή για τη Μάντρα. Εγώ πίσω άλαλη. Αυτός αλύπητος τα σπρώχνει και τα τρία μέσα στο σφαγείο. Κάτω σωροί τα παλικάρια… Πέφτω στα πόδια ενός Γερμανού. Με συμπονεί. Απλώνει το χέρι του πάνω μου.
-Μάμα, μάμα, του φωνάζω εγώ
Με βλέπει ένας άλλος την ώρα που τον παρακαλάω να μου δώσει πίσω τα παιδιά μου, με χτυπά με το μαστίγιο του αλύπητα. Με σπρώχνουν και με διώχνουν από την πλατεία της Οσίας Ξένης. Πηγαίνω σπίτι μου και κλαίω και χτυπιέμαι κι απελπισμένη περιμένω τι θ’ απογίνουν τα παιδιά μου… Αργά στις 4 είδα τους δυο να γυρίζουν. Κατάφεραν και πήδησαν τα κάγκελα της μάντρας κάποια στιγμή που οι τσολιάδες είχαν το νου τους αλλού. Το Γιάννη όμως δεν τον βλέπω. Με ζώνουν μαύρα φίδια. Μπήγω τις φωνές…
-Μας τον σκοτώσανε μάνα, μου λένε
Τότε αλλόφρωνη βγαίνω στους δρόμους. Βλέπω τα αυτοκίνητα να τρέχουν φορτωμένα και το αίμα να τρέχει στο δρόμο. Τρέχω ξοπίσω τους μέχρι το Γ΄Νεκροταφείο κι άλλες μανάδες μαζί… Εκεί έχουν ανοιγμένους λάκκους μεγάλους και ρίχνουν μέσα τα πτώματα. Εμείς οι μανάδες κοιτάζουμε να βρούμε τα παιδιά μας . Όσες τα βρίσκουμε πέφτουμε πάνω τους, τ’ αρπάζουμε… αλλουνού βγαλμένα τα μάτια, αλλουνού γεμάτο πληγές το σώμα από τα μαρτύρια, αλλουνου σπασμένο το κεφάλι… Σιέται ο τόπος από το σπαραγμό. Θάβουμε τα παιδιά μας κι ύστερα πια παίρνουμε τα πόδια μας και γυρίζουμε στη Κοκκινιά.”

Ευχαριστούμε τους μαθητές μας και τις κες Γεωργία Βαΐτσου και Νίκη Μαματσή που υποστήριξαν τη γιορτή τους. Ευχαριστούμε την κα Αργυρώ Πετράκου που έζησε ξανά μαζί μας στιγμές από τα γεγονότα του Μπλόκου της Κοκκινιάς.

(Συνολικές επισκέψεις: 206 , επισκέψεις σήμερα: 2 )